Mijn verhaal

Bonjour, mijn naam is Carmen. Mijn IG naam bestaat uit mijn levensmotto ‘C’est la vie’ en de eerste letters van mijn voornamen en achternaam ‘chcmvh’. Vandaar dus ‘cestlavie.chcmvh’.
Ik ben 25 jaar oud. Op 25 augustus ben ik jarig. Ik heb een baan als secretaresse en woon samen met mijn vriend en onze hond Bruno. Daarnaast heb ik twee lieve bonuskids.

Nog niet zo heel lang geleden ben ik tot het besef gekomen hoe belangrijk de kleine dingen in het leven zijn. Verschillende gebeurtenissen in mijn leven hebben hiertoe geleid. Hierover schrijf ik hieronder wat meer. Lees je mee?

Ma vie

In die 25 jaar dat ik besta heb ik al aardig wat voor mijn kiezen gehad. Als ik er naar terugkijk is kenmerkend dat het bijna allemaal gaat over belangrijke personen in mijn leven die ik heb moeten missen of ben verloren. Dit begon al vroeg in mijn leven, toen ik ongeveer zeven jaar was. 

Er is één gebeurtenis die ik nu wel wil uitlichten, omdat dat een gebeurtenis is waar ik nog steeds elke dag bij stil sta.

Toen ik 17 jaar was ben ik mijn beste vriendinnetje verloren door een tragisch verkeersongeval waar ik bij was. Ze werd op 24 april 2011 aangereden door een roekeloze automobilist toen we op weg fietsten naar huis. Het was de ergste nachtmerrie uit mijn leven, en dat is echt nog zacht uitgedrukt…

We deden alles samen. Samen naar school, samen stappen, samen zingen, etc. Ze is daardoor een groot gemis in mijn leven. Bij alle dingen die ik nu meemaak denk ik aan haar. Ik wens dan ook altijd nog dat ze nog in mijn leven was, zodat ik alles met haar kon delen zoals ik dat toen ook deed. Ik kan nog veel meer over haar en onze vriendschap schrijven en dit heb ik dan ook gedaan, maar om deze blog enigszins leesbaar te houden, houd ik dat apart en voor mezelf.

Als je zoiets meemaakt besef je niet snel dat het leven te kort is en dat je ervan moet genieten. Er is zoveel verdriet aan vooraf gegaan… Ik heb oceanen vol gehuild. Ik leefde voor mijn gevoel in een zwart gat en heb in die tijd daarom ook hard aan mezelf moeten werken.

Mijn vriend en ik kennen tot nu toe eigenlijk geen jaar waarin niemand die ons dierbaar was iets overkwam. Serieus ieder jaar zijn we iemand uit de familie kwijtgeraakt of gebeurde er iets met een vriend.

Afgelopen jaar (2018) was het eerste jaar dat ik in december dacht: “Eindelijk, een rustig jaar. Geen overledenen, geen gewonden…” Maar toen… Vrijdag 21 december 2018. Opnieuw een zwarte dag…

Ik was aan het werk en daar stonden ineens twee politieagenten voor mijn neus om mede te delen dat mijn vriend een ernstig bedrijfsongeval was overkomen.
Opnieuw stortte de wereld onder mijn voeten in elkaar. En terwijl ik dit schrijf, klopt mijn hart weer even wat sneller.

Gelukkig zeiden de agenten dat hij nog bij bewustzijn was. Dat was op dat moment een lichtpuntje, want: “Gelukkig, ik ben ‘m niet kwijt”, ging door mijn hoofd.

Als een gek naar het ziekenhuis, en daar werd duidelijk dat hij van een flinke hoogte naar beneden was gevallen en zo’n beetje alles in zijn lijf ernstig gebroken en sommige delen zelfs verbrijzeld had. En het gekke was, omdat ik nog zo in shock was, was ik in de veronderstelling dat hij diezelfde dag gewoon weer mee naar huis zou mogen. Je wilt niet geloven dat dit een hele lange periode van herstel gaat worden. Maar toch moesten we hieraan geloven. De realiteit is soms kei en keihard…

We zijn nu ruim een half jaar verder. In dit half jaar is een hoop gebeurd in mijn hoofd. In het begin ben ik op de automatische piloot gaan leven. Iedere dag wel twee keer op en neer naar het ziekenhuis, werken, hond uitlaten, boodschappen, huishouden, etc. En nu val ik keihard door de mand. De zogenoemde ‘klap’ is laatst gekomen. En nu is het aan mij om hier sterker uit te komen.

Vroeger keek ik heel vaak naar een ander en wenste ik dat ik dat ook had en daardoor cijferde ik mezelf als het ware weg. Nu… Nu zie ik in dat het helemaal niet belangrijk is hoe een ander leeft, maar dat het juist zo belangrijk is om tevreden te zijn met wat je zelf hebt en daar je voldoening uit te halen. Het leven kan namelijk zomaar voorbij zijn.

Ik probeer mezelf staande te houden door de focus te leggen op hetgeen wat er toe doet in het hier en NU. Ik wil hiermee niet zeggen dat me dat iedere dag gemakkelijk afgaat, maar ik blijf het proberen.
Ik merk dat ik hierdoor wel veel meer dingen zie, dingen die anderen misschien niet zo snel zien. Ik waardeer het leven meer, omdat ik weet dat het zomaar over kan zijn. Ik geniet van al het kleins om me heen, omdat de kleine dingen soms gewoon mooier zijn dan al het groots. Dat maakt je uiteindelijk een tevreden mens, ondanks alle ellende. Dat ben ik, en dat is het leven. 

C’est la vie.