De coronacrisis heeft mij dat extra zetje gegeven in een heel mooi innerlijk bewustwordingsproces waar ik al even in zat. Een proces waarbij ik nog meer over mezelf te weten ben gekomen. Mezelf beter heb leren kennen. Hoewel velen negatief praten over deze tijd – ik eerst ook – weet ik het nu volledig om te draaien naar een tijd waar ik erg dankbaar voor ben. Veel puzzelstukjes vallen nu ook op hun plek waardoor ik mijn leven meer richting weet te geven. Daar hoort onder andere bij dat ik recentelijk besloten heb om volledig zelfstandig te gaan werken. Waarom? Omdat ik meer wil leven naar mijn eigen kernwaarden in dit leven. Hierover lees je meer in het vervolg van deze blog. Ik hoop je hiermee te inspireren.
Als tiener was ik een strevertje. Mensen in mijn omgeving omschreven mij als een doorzetter. Ik legde de lat altijd erg hoog voor mezelf. Inmiddels ben ik erachter dat dit veelal te maken had met het feit dat ik mijn vader in mijn kinderjaren weinig heb gezien. Hierdoor creëerde ik compensatiegedrag. Eigenlijk had ik veel verdriet, en ja: dat liet ik er soms ook zijn. Maar ik compenseerde dit verdriet vooral door (op school) hard te werken met het doel om gezien te worden door mijn vader. En natuurlijk wilde ik ook dat mijn moeder trots op mij zou zijn, aangezien zij ook keihard werkte om het thuis alleen met twee kinderen rond te krijgen. Ik leerde van mijn moeder dat hard werken noodzakelijk is om je hoofd boven water te houden.
Tot op de dag van vandaag voel ik dat strevertje in mij, maar ik merk dat ik steeds meer handel vanuit gezondere overtuigingen. Ik wil hard werken om mijn verlangen achterna te gaan. Niet meer omdat ik gezien wil worden. Natuurlijk is bevestiging van anderen fijn, maar het is voor mij niet meer de hoofdreden om te doen wat ik doe.
“Hard werken voor weinig he meisje”
Ik houd zielsveel van mijn ouders en ik ben er inmiddels van overtuigd dat zij toentertijd (én nu) handelden naar hun kunnen. Hierdoor neem ik mijn vader ook niets meer kwalijk. Het is zoals het is. Ik accepteer hoe het toen is gegaan.
Mijn moeder deed vroeger (en nu nog steeds) vaak de uitspraak wanneer ik vroeg hoe het met haar ging: “Hard werken voor weinig he meisje”. Waarschijnlijk zei/zegt ze dit meer bedoeld als een dolletje. Maar het is een zin die altijd wel in mijn gedachten is blijven sudderen. Mijn vader sprak/spreekt daarnaast vaak negatief over het (werkend) leven.
De vragen “Is dit het nou? Is dit waar het leven om draait?” zijn daardoor vanaf mijn tienerjaren vaak door mijn gedachten gegaan.
Ik kon hierdoor niet zo makkelijk ergens voldoening uit halen. Nergens voelde ik mij op mijn plek. Ik ervoer altijd een bepaald gevoel van heimwee. En ik voelde me nooit écht gelukkig.
Is dit het leven nou? Naar school. Nog een school. Huisje, boompje, beestje. Hard werken. En dan?
Bewustzijnsshift
Inmiddels ben ik 28 jaar oud. De afgelopen tijd heb ik flinke stappen gezet in mijn persoonlijke en spirituele ontwikkeling en daardoor heb ik een duidelijk beeld voor mezelf gecreëerd over waar mijn verlangen ligt en naar welke kernwaarden ik wil leven.
De scheiding van mijn ouders is niet de enige ingrijpende gebeurtenis in mijn leven die ervoor heeft gezorgd dat mijn kijk op de wereld en het leven langzaamaan veranderde. In 2011 verloor ik mijn beste vriendinnetje na een avond stappen. Ze werd aangereden door een auto toen we terug naar huis fietsten. Opnieuw stond mijn leven op zijn kop. Toen eind 2018 mijn vriend een ernstig bedrijfsongeval overkwam wist ik opnieuw niet waar ik het zoeken moest. Doordat ik, ondanks al het verdriet, alsnog alle ballen probeerde hoog te houden voor een tijd lang zeiden mijn lichaam en geest uiteindelijk: “Stop, tot hier en even niet meer verder”. Een burn-out werd realiteit.
Hoe ironisch eigenlijk ook, maar ook mijn burn-out periode ben ik uiteindelijk dankbaar. Had ik deze tijd niet ervaren, dan had ik misschien ook niet mijn passie voor de natuur en moestuinieren ontdekt en was ik misschien ook niet mijn bedrijf C’est la vie for you begonnen.
Hoe ik het ook wend of keer. De ingrijpende gebeurtenissen in mijn leven hebben voor een grote shift in mijn bewustzijn gezorgd. Het leven kan zomaar anders of voorbij zijn. Op dit feit ben ik al meerdere malen stevig met mijn neus gedrukt.
Dit maakt dat ik veel bewuster ben gaan leven, dat ik wil doen waar ik blij van word, dat ik waarde hecht aan de kleine dingen in het leven én daarmee ook aan de kernwaarden die voor mij heel belangrijk zijn: vrijheid en rust.
Vrijheid en rust
In de externe wereld/de huidige maatschappij lijkt geen ruimte te zijn voor vrijheid en rust. De meeste mensen werken maar door en door, omdat ze denken dat dit moet en zo hoort. Vaak doen ze ook nog eens iets wat ze eigenlijk niet écht leuk vinden om te doen. Ze verlangen daardoor iedere week weer opnieuw naar het moment dat het eindelijk weer weekend of vakantie is, zonder af en toe even bewust stil te staan bij de vragen: “Wie ben ik en wat wil ik eigenlijk écht?”
Ik heb ook een lange tijd niet bewust stilgestaan bij mezelf, maar op een gegeven moment kon ik niet anders dan de confrontatie met mezelf aangaan. Ik had veel te verwerken en de behoefte om zelfonderzoek te gaan doen was immens groot. Zelfonderzoek doen raad ik iedereen aan. Uiteindelijk levert het veel op, maar onthoud dat er geen tijd voor staat. Alles gebeurt zoals het moet gaan. De één gaat sneller de confrontatie met zichzelf aan dan de ander. En bij sommigen gebeurt het misschien helemaal niet, misschien wel omdat diegenen gewoon tevreden zijn met hoe hun leven is. Dan is dat natuurlijk helemaal prima. Maar ik was altijd al op zoek naar meer diepgang, naar de betekenis van het leven en mijn rol hierin.
De laatste tijd creëer ik voor mezelf steeds meer de overtuiging dat er in MIJN wereld wél ruimte is voor vrijheid en rust. Deze overtuiging opende langzaam maar zeker een deur voor mij waardoor ik zelfverzekerder mijn levenspad kon gaan vervolgen.
Ik ben ervan overtuigd dat wij in de huidige (externe) wereld gecreëerd worden door factoren en invloeden van buitenaf waardoor wij als mensen steeds verder verwijderd raken van onze eigen innerlijke wereld en van de reden waarvoor wij hier écht op aarde zijn. Sommige mensen laten dit gebeuren en/of staan daar niet bij stil. Ik heb daar echter een stokje voor gestoken, mede door alles wat ik heb meegemaakt, maar ook door de juiste mensen om mij heen te verzamelen. Mijn spirituele ontwakening zorgde er daarnaast voor dat ik steeds meer vanuit vertrouwen ging leven waardoor ik nu meer leef vanuit mijn hart, mijn innerlijke wereld, in plaats van dat ik leef naar wat de maatschappij van mij verwacht. Dit alleen al zorgt ervoor dat ik van binnen die vrijheid en rust voel. En zodra dit voelbaar wordt volgt de rest in de buitenwereld vanzelf heb ik wel gemerkt.
De allermooiste bloemen, groeien vlak langs het ravijn
Want doordat ik die persoonlijke en spirituele groei doormaak handel ik daar ook meer naar in de wereld buiten mijn innerlijke wereld. Ik kan niet anders dan zeggen dat het genormaliseerde werkende leven, mij niet past. Ik moet in dezen dan ook denken aan het liedje Ravijn van Veldhuis & Kemper. Hieronder lees je het eerste deel van dat liedje:
Hij gaat al jaren elke morgen
Naar dezelfde baan en dan om vijf uur weer naar huis
In de trein droomt ie de toekomst
Ik vertrek het roer gaat om
En stipt om kwart voor zes is ie weer thuis
Om zes uur eten, een uitgeblust gezin
Zwijgend daalt ie in zijn hoofd af naar een nieuw begin
Morgen gaat ie het ze zeggen
Hij wil zo niet langer door
Maar de dag erna zit ie weer op het oude spoor
Maar als ik iets zou mogen zeggen, het is geen rechte lijn
En de grens maar iets verleggen gaat maar zelden zonder pijn
Want de allermooiste bloemen, groeien vlak langs het ravijn
En om die te kunnen plukken moet je durven bang te zijn
De weerstand die de persoon waarover dit liedje gaat voelt bij de dagelijkse sleur herken ik heel goed. Die weerstand werd de laatste tijd (mede door de coronacrisis) steeds meer voelbaar. Dus wordt het nu echt tijd om het roer om te gooien.
Hoewel ik me bewust ben van de risico’s en van het feit dat ook ZZP’er zijn hard werken is, geloof ik dat ik op deze manier ook in de buitenwereld meer kan leven naar mijn kernwaarden, omdat ik zelf kan bepalen wanneer en voor wie ik werk (vrijheid) en zelf kan bepalen hoe vaak en wanneer ik vrije dagen inplan (rust).
Dat strevertje in mij zal er altijd zijn en blijven, dus ik heb het volste vertrouwen in dit avontuur. Ik leef geen doorsnee leven, maar ik geloof ook dat ik daar niet voor ben hier. Ik ben hier om mee te bouwen aan een nieuwe wereld. En hiervoor volg ik mijn hart, wetende dat dit niet de makkelijkste weg is. Maar wel de mooiste weg voor mij. Een weg die hoort bij mij. En het wordt waarschijnlijk weer een weg vol verrassingen.
Want als de mooiste bloemen groeien, langs de rand van het ravijn, dan moet daar ook het beste uitzicht op je stoutste dromen zijn..
Deze zin uit het liedje ‘Ravijn’ vertaal ik voor mezelf als volgt: Door mezelf in het diepe te gooien – wat natuurlijk spannend is – zal ik verder groeien en bloeien en ben ik weer een stapje dichter bij mijn verlangen/droom/einddoel in dit leven (als de tijd daar rijp voor is, zal ik uiteindelijk ook meer met je delen over wat die droom dan precies inhoudt).
And so, a new adventure begins..
Deze mensen wil ik bedanken
Ik wil een aantal mensen heel erg bedanken, omdat zij de afgelopen tijd een (grote) bijdrage hebben geleverd aan mijn persoonlijke en spirituele groei en ik veel van hen heb geleerd:
- Peter Benders van FIT body & mind voor de kansen en de gastvrijheid tijdens alle retraites waar ik de afgelopen tijd van heb mogen genieten;
- Jeanne Visser van Mandala Yoga voor de yogatherapie en inzichtgevende coaching sessies;
- Anouk Smulders van LifeBizz voor het confronterende, maar leerzame en geweldige ‘Personal Transformation’ weekend via FIT body & mind;
- Peter Asscheman van Heart Based Leadership voor het bijzondere ‘Next Step’ weekend via FIT body & mind;
- Theo Janssen en Erica van Riet van Magische Reizen voor de kennismaking met Sjamanisme tijdens een retraite via FIT body & mind waardoor ik flinke stappen maakte in mijn spirituele ontwikkeling;
- Nadam Schmidt van IJsburcht voor de fijne begeleiding in het verleggen van mijn grenzen door een ijsbad in te gaan;
- Inge van Nimwegen van Fire of Waya voor de inzichtgevende yogalessen tijdens een yoga retraite via FIT body & mind;
- Michael Pilarczyk voor zijn boek ‘Master your mindset. Leef je mooiste leven’ dat veel bij mij in gang heeft gezet en zijn meditaties zijn geweldig;
- Alle nieuwe mensen die ik in corona tijd heb leren kennen en inmiddels goede vrienden van mij zijn;
- En uiteraard bedank ik ook alle mensen die al langer in mijn leven zijn, mij nemen zoals ik ben en mij altijd gesteund hebben.
