Hoe gaat het?

Nog niet zo lang geleden zat ik niet goed in mijn vel door een gebeurtenis waarbij mijn vriend een ernstig ongeluk overkwam. Ondanks dat ik mij met mijn blogposts vooral wil richten op leuke en positieve dingen, wil ik toch graag het volgende delen, omdat het één van de redenen is waarom ik ben begonnen met schrijven/bloggen.

Op een avond zat ik thuis op de bank, mijn vriend in het ziekenhuis, en werd het mij allemaal veel te veel. Ik besloot te stoppen met social media. Al die prikkels, ik kon het samen met al mijn verdriet even niet meer aan. Op het moment dat ik dat besloot kreeg ik behoefte aan pen en papier en schreef ik binnen vijf minuten het volgende gedicht, recht uit mijn hart.

Hoe gaat het?
Goed.
Een standaard vraag.
Een standaard antwoord.
Je zegt wat de ander graag hoort.

Je moet.
Je wil.
Je kan
eigenlijk niet.
Je probeert het zodat de ander het positief ziet.

En ondertussen
probeer je
met al je macht.
Te leven
zoals een ander dat van je verwacht.

En dan.
Breek je
langzaam af.
Waardoor
je bang wordt dat een ander je noemt laf.

Om je heen
al die positiviteit.
In jezelf
al die negativiteit.
Je weet dat een ander niet ziet hoe jij lijdt.

Sorry.
Het woord
bij verdriet
is wat je zegt
tegen een ander want het gaat slecht.

Sterk zijn.
Sterk blijven.
Genieten.
Je probeert het.
Om ervoor te zorgen dat je jezelf redt.

In een tijd
die stilstaat.
Maar voor de ander
doorgaat.

Bruno, mijn steun en toeverlaat

Ce n’est pas facile

Onder andere heb ik in de afgelopen periode veel steun gehad van onze lieve hond Bruno. Hij zegt niets terug, maar aan zijn lieve koppie is precies af te leiden hoe hij zich voelt, en ik heb gemerkt dat hij vaak met mij meevoelde. Dat was fijn. Af en toe even kroelen met mijn lieve bruine beertje deed mij goed in een periode van heftige onzekerheid en verdriet.

Ik had moeite met doorgaan, omdat er wéér een pittige tegenslag in mijn leven plaatsvond. Mensen die dichtbij mij staan weten dat ik een flinke rugzak heb. Ik heb niet de behoefte om dit ook allemaal in detail in blogposts te schrijven, maar wat ik wel belangrijk vind is om mee te geven dat hoe diep je jezelf ook in een put voelt zitten, er altijd een mogelijkheid is om daar (zo snel mogelijk) weer uit te komen.

Probeer van binnen motivatie naar boven te halen door je bijvoorbeeld zoals ik te richten op de kleine dingen in het leven waar jij voldoening uit haalt, al is het maar een klein beetje. Je zult zien dat dat kleine beetje positiviteit je toch even een momentje van geluk laat voelen. En als je dat blijft vasthouden voel je je uiteindelijk sterker dan ooit. Daar geloof ik in.